Pelagianizm

Pojęcie pelagianizm odnosi się do pierwszych przejawów chrześcijaństwa. Termin ten nawiązuje do ruchów, które wyodrębniły się wraz z początkiem piątego stulecia. Było to określenie nurtu teologicznego, jaki dotyczył teologii duchowości. Na czele stanął tu propagator Pelagiusz, który rzekomo żył między trzysta sześćdziesiątym a czterysta trzydziestym piątym rokiem życia.
Pelagianizm z Pelagiuszem na czele był ruchem rozwijającym się przede wszystkim na terenie dawnej Italii. O pelagianizmie w pewnym momencie stało się też głośno na obszarze Północnej Afryki. Z tym ruchem bezpośrednio łączy się też pewien istotny spór kościelny, który zrodził mnóstwo rozmaitych kontrowersji. A mianowicie, chodziło o to, że synody katolickie oraz papież uznały pelagianizm za nieakceptowany przez doktrynę ogólną chrześcijaństwa, czyli potraktowano ten ruch za przejaw herezji i mocno potępiono.

Podobnej opinii był Sobór efeski, który miał miejsce w roku 431.
Istnieje kilka specyficznych tez, jakie udało się utworzyć wyznawcom pelagianizmu. Przede wszystkim chodzi o powiązanie ludzkiej natury z absolutną mocą oraz niepowtarzalną siłą. Na tym swoje wszelkie przemyślenia opierał sam twórca tej doktryny, czyli Pelagiusz. Uznawał on oczywiście istnienie istoty boskiej, jako twórcy świata i jednostki ludzkiej, ale jego zdaniem dana człowiekowi przez Boga natura ludzka jest na tyle dużą siłą, iż może pokonać grzech, samoistnie prowadząc do świętości. Z kolei grzech pierworodny Adama i Ewy uznano w naukach Pelagiusza za zły przykład, jaki z czasem odrzucono.
Autor artykułu:

Author